Σκέψεις από την επίσκεψη στη Στέγη Φιλοξενίας Γερόντων της Αγ Παρασκευής, δομή της ΙΑΑ. Ανταμειφτήκαμε με ένα χαμόγελο και μια στάλα τρυφερότητας.

Κάθε φορά που πηγαίνουμε σε ένα γηροκομείο μαθαίνουμε πως:  η αγάπη, η τρυφερότητα και η προσφορά δεν έχει όρια και ηλικία.  Επίσης διαπιστώνουμε  πως ο άνθρωπος  ακόμα και σε βαθειά γεράματα,  αν δεν έχει  ανθρώπους γύρω του να αγαπά, ψάχνει και βρίσκει  αντικείμενα άψυχα στα οποία με τον πενάκι της φαντασίας του, τους  δίνει όνομα και   ζωή. Όπως η κα Τασία με το λούτρινο σκυλάκι της τον “Σωτήρη», η κα Ευαγγελία με το δικό της ζωάκι,  η κα Ευτυχία με το Μίκυ, που τον κρατά στην αγκαλιά της και φαντάζεται ότι κρατά ένα από τα τέσσερα αγαπημένα της εγγόνια της.

     Έτσι  Με αυτό τον τρόπο  γεννούν  αισθήματα χαράς και σκέψεις ελπίδας.

    Σήμερα με την επίσκεψη μας στη Στέγη Φιλοξενίας Γερόντων στην Αγ. Παρασκευή, σε μια από τις δομές, που εποπτεύεται από το Γενικό Φιλόπτωχο Ταμείο & την Ιερά Αρχιεπισκοπή (ΙΑΑ) υπερθεματίσαμε στα αισθήματα τρυφερότητας, έμπρακτης φροντίδας και αγάπης των φιλοξενουμένων στη Στέγη και διευκολύναμε την καθημερινότητά δεκάδων ηλικιωμένων ανθρώπων γυναικών & ανδρών  όσο μπορέσαμε, με πράξεις, ή ακόμα και με ένα χαμόγελο. Αποχωρήσαμε πλουσιότερες σε αισθήματα. Αν και τις πιο άπειρες μας δημιουργήθηκαν συναισθήματα, που μας έσφιξαν το στομάχι.