Μακαριώτατε, ἔρρωσθε!

Δυο σκέψεις στο χαρτί έγραψε ο  Πανιερώτατος Μητροπολίτης Φαναρίου Αγαθάγγελος, Γενικός Διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος & Αναπληρωτής   Πρόεδρος του ΚΕΣΟ  με αφορμή την  ίαση  του Αρχιεπισκόπου από τον  Covod-19    και την επιστροφή του , στο Μέγαρο της Αγίας Φιλοθέης

Κατ’ αὐτή τήν περίοδο τῆς δοκιμασίας ἀπό τήν θανατηφόρα πανδημία οἱ ὀρθόδοξοι ἄνθρωποι μέ πόνο καί ἐλπίδα παρακαλοῦμε τόν Θεό νά μᾶς κυκλώσει μέ τή χάρη Του καί νά μᾶς διαφυλάξει ἀπό κάθε κακό, νά ἀναπαύσει τίς ψυχές ἐκείνων πού ἔφυγαν, νά παρηγορήσει τούς περιλειπόμενους, νά ἐνισχύσει ἐκείνους πού ἀγωνίζονται στήν πρώτη γραμμή, νά μᾶς χαρίζει δύναμη καί ὑπομονή, γιά νά ἀντέχουμε. Αυτή ἡ διάθεση τῆς προσευχῆς καί τῆς ἀγωνίας ἐκύκλωσε καί τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο καθ’ ὅλες τίς ἡμέρες τῆς δοκιμασίας καί τῆς ἀσθένειάς του ἀπό τόν covid 19. Αὐθόρμητα ἁπλοί ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ μας, τῶν ἱερέων μας,  τῶν μοναχῶν μας,  ρωτοῦσαν μέ ἀγωνία, ψέλλιζαν λόγο προσευχῆς γιά τήν ταχεῖα ἀνάρρωση καί τήν ἀποκατάσταση τῆς ὑγείας του. Καί αὐτό, διότι τόν νοιώθουν πατέρα, ἀδελφό, φίλο, δικό τους ἄνθρωπο. Μία ταπεινή φυσιογνωμία, ἕναν ἁπλό ἄνθρωπο, πού ἀγωνίζεται μέ τόν δικό του ἐνεργῶς ἥσυχο τρόπο. 

Ὅμως, δυστυχῶς, κάποιοι «ἀσήμαντοι τύποι», κάποιοι, ὡς «μέτριες συμβατικότητες», στό ὄνομα μιᾶς «ἀτομικῆς συλλογικότητας, ἀσθενοῦς συνοδικότητας καί ἀτομικοῦ συμφέροντος»,  μετρᾶνε καί ὑπολογίζουν τόν Ἀρχιεπίσκοπο ὡς ἐξουσία πού διατηρεῖ καί διαφυλλάτει τά δικά τους προνόμια, πού ἐξυπηρετεῖ τίς δικές τους κτιστές σκοπιμότητες. Δέν εἶναι τοῦ παρόντος νά ἀναλυθοῦν οἱ συνέπειες ἑνός τέτοιου εἴδους ἄη-θους ἤθους, μιᾶς τέτοιας νοοτροπίας πού εἶναι σκόπιμη, αὐθάδης, ἀλαζονική, ἀνόητη, ἀντιθεσμική, ἀδιάκριτη, θορυβώδης καί πληγώνει θεσμούς καί ἀνθρώπους.

Κατακλείοντας τίς σκέψεις μου, παραλλάζω λίγο τά λόγια τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ἀπό τήν Ἀπολογία του στό Δικαστήριο, πού τόν δίκαζαν γιά προδοσία, τά ὁποῖα ἀφιερώνω καί σέ αὐτούς πού ἀγαποῦν ἐν σιωπῇ καί σέ αὐτούς πού χρησιμοποιοῦν τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο: «Δέν θά φωνάξω. Θά ἀναφωνήσω μέ μία κραυγή μόνο τοῦτο τόν λόγο: Ἅμα ὁ Θεός μοὔδωσε πίσω ὑγιῆ τόν Ἀρχιεπίσκοπο, ἐγώ λέω σέ ὅλους τούς φίλους μου: Τώρα εἶμ’ εὐτυχισμένος! Θά κρεμάσω τό ράσο μου στό καρφί καί θά πλαγιάσω στό κελλί μου ν’ ἀποθάνω ἥσυχος κι εὐχαριστημένος!».

                      Εἰς πολλά ἔτη, Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα!